Τέλος στις πλασματικές επιδόσεις: Προστασία για οφειλέτες αγνώστου διαμονής – «Δεν σε βρίσκουν; Δεν πληρώνεις…»
Απαγόρευση πλασματικής επίδοσης σε αγνώστου διαμονής οφειλέτη – Ανενεργή η διαταγή πληρωμής χωρίς νόμιμη γνωστοποίηση
Μια ιδιαίτερα σημαντική απόφαση έρχεται να βάλει «φρένο» σε πρακτικές που άφηναν οφειλέτες εκτεθειμένους χωρίς ουσιαστική ενημέρωση.
Το δικαστήριο ξεκαθαρίζει ότι δεν επιτρέπεται η επίδοση διαταγής πληρωμής με πλασματικό τρόπο σεάτομα αγνώστου διαμονής, προστατεύοντας έτσι το θεμελιώδες δικαίωμά τους να γνωρίζουν και να αμύνονται απέναντι σε δικαστικά μέτρα που τους αφορούν άμεσα.
Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι όταν ο οφειλέτης δεν μπορεί να εντοπιστεί, η διαδικασία δεν μπορεί να προχωρήσει κανονικά, ενώ η διαταγή πληρωμής «παγώνει» μέχρι να διασφαλιστεί ότι έχει πραγματική γνώση της υπόθεσης. Η απόφαση ενισχύει την ασφάλεια δικαίου και θέτει σαφή όρια στιςεπιδόσεις, αποτρέποντας καταχρηστικές πρακτικές.
Η απόφαση από το Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιά 1562/2026
Εάν μετά την έκδοση της διαταγής πληρωμής ο οφειλέτης καταστεί αγνώστου διαμονής, η διαταγή πληρωμής διαφυλάσσει μεν το κύρος της, αναστέλλεται όμως αυτοδικαίως η εκτελεστότητά της, κατ’ άρθρο 631 εδάφιο β’ ΚΠολΔ, όσο διαρκεί η προθεσμία για την άσκηση της ανακοπής του άρθρου 632 ΚΠολΔ, υπό την προϋπόθεση ότι ο οφειλέτης έχει διορίσει αντίκλητο.
Σε περίπτωση δε μη διορισμού αντικλήτου, ισχύει ό,τι ίσχυε και προ του Ν. 4335/2015, δηλαδή η διαταγή πληρωμής καθίσταται ανενεργής εωσότου ο καθ’ ου αποκτήσει εκ νέου γνωστή διαμονή ή διορίσει αντίκλητο. Ως εκ τούτου, δεν επιτρέπεται σε καμία περίπτωση η πλασματική επίδοση διαταγής πληρωμής κατ’ άρθρα 134 – 135 ΚΠολΔ, ωςαγνώστου διαμονής σε οφειλέτες, σε βάρος των οποίων έχει εκδοθεί εγκύρως τέτοια διαταγή πληρωμής, αφού με την επίδοση αυτή δεν εξασφαλίζεται η αναγκαία γνώση τους όσον αφορά τη λήψη επαχθούς για αυτούς δικαστικού μέτρου και κατ’ επέκταση η δυνατότητα για απρόσκοπτη προβολή των θέσεων και ισχυρισμών τους με την άσκηση μέσων αμύνης.
Προσέτι η αδυναμία επιδόσεως με τονπροβλεπόμενο στο άρθρο 135 του Κ.Πολ.Δ. τρόπο δεν μπορεί να ισχύει μόνο για την αρχική επίδοση του άρθρου 630 Α του Κ.Π.Δ. αλλά καταλαμβάνει (για τον ίδιο πιο πάνω παρατεθέντα λόγο) και τη μεταγενέστερη επίδοση, εκείνη δηλαδή της διατάξεως του άρθρου 633 παρ. 2 του ανωτέρω Κώδικα και εφόσον δεν υπάρξει η τελευταία επίδοση ώστε να προκύψει δεδικασμένο επεκτείνεται και στην επίδοση αντιγράφου του απογράφου με επιταγή για εκτέλεση (άρθρ. 924 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ), διότι μόνον έτσι εξασφαλίζεται η αναγκαία γνώση του οφειλέτη για την, μετά την έκδοση της διαταγής πληρωμής και την αρχική επίδοση, εξέλιξη της σε βάρος του διαδικασίας και του παρέχεται η κατά νόμο πληρέστερη προστασία δεδομένου ότι κατά το στάδιο αυτό ήτοι το στάδιο που ακολουθεί της επιδόσεως του άρθρου 633 παρ. 2 του Κ.Π.Δ. προβλέπεται η δυνατότητα ασκήσεως ανακοπής.
www.bankingnews.gr
