Το Ισραήλ τελειώνει με τα πυρηνικά του Ιράν και στοχοποιεί ευθέως την “Οθωμανική” Τουρκία και τον Ερντογάν
Οι Τούρκοι εδώ και πολλά χρόνια δεν ψάχνουν για χώρες-συμμάχους αλλά για υποτακτικούς που θα κάνουν ακριβώς ότι τους πουν
Η αναβάθμιση της Τουρκίας ως την μεγαλύτερη πολεμική απειλή για το Ισραήλ, παράλληλα με τον παραδοσιακό της ρόλο ως στρατιωτική απειλή για την Ελλάδα και την Κύπρο, είναι γεγονός πλέον.
Μετά την επικείμενη συμφωνία για τα πυρηνικά του Ιράν, το Ισραήλ θα στρέψει όλη του την προσοχή στην Τουρκία που έχει εποκτήσει οθωμανικές διαστάσεις στην Ανατολική και κεντρική Μεσόγειο.
Αυτή η κίνηση οφείλεται στη ριζική αναδιάταξη των ισορροπιών στη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο.Μετά τη στρατιωτική και γεωπολιτική αποδυνάμωση του Ιράν, το Ισραήλ στρέφει πλέον την προσοχή του στην Άγκυρα, η οποία προβάλλει ως ο κύριος διεκδικητής της περιφερειακής ηγεμονίας
Ο Τύπος του Ισραήλ χαρακτήρισε την τεχνολογία αμυντικής βιομηχανίας της Τουρκίας ως «στρατηγική απειλή» για το Ισραήλ.
Ο ισραηλινός ειδησεογραφικός ιστότοπος Ynet δημοσίευσε ένα αναλυτικό ρεπορτάζ που περιγράφει ένα σενάριο που αναμένουν να συμβεί μέσα σε ένα χρόνο, εκφράζοντας τις ανησυχίες τους για την Τουρκία.
Το άρθρο περιγράφει ότι ο Τούρκος Πρόεδρος Ερντογάν συνεχίζει να επεκτείνει την περιφερειακή του επιρροή σε μια εποχή που το Ισραήλ επικεντρώνεται στο Ιράν, ενώ τονίζει ότι η Τουρκία έχει ενισχύσει τις σχέσεις της με τη Συρία και το Κατάρ σε τεράστιο βαθμό εις βάρος της εθνικής ασφαλείας του Ισραήλ.
Αναζητώντας απάντηση στο ερώτημα «Πώς μετατράπηκε η Τουρκία από διπλωματική πρόκληση σε στρατηγική απειλή;», ο Τύπος του Τελ Αβίβ υπογράμμισε ότι η Άγκυρα αποτελεί «αναμφίβολα στρατηγική απειλή» για το Ισραήλ.
Οι Ισραηλινοί εκτιμούν ότι «η κατάσταση έχει επιδεινωθεί με την αυξανόμενη πολιτική δύναμη του Ερντογάν στην περιοχή».
Τα μέσα ενημέρωσης του Τελ Αβίβ, αναφερόμενα στην θέση της Τουρκίας στον τομέα της άμυνας, την Πολεμική Αροπορία και το ΝΑΤΟ, δήλωσαν: «Πρόσφατα, η θέση της Τουρκίας έχει ενισχυθεί. Πρώτα απ ‘όλα, διαθέτει έναν από τους μεγαλύτερους αριθμητικά στρατούς στο ΝΑΤΟ, και αυτό έχει γίνει ακόμη πιο σημαντικό, ειδικά με την τάση των ΗΠΑ να αποσυρθούν μερικώς από την περιοχή.
Αυτό επιδεινώνεται από την τάση της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας και την υπεροχή της στην παραγωγή μη επανδρωμένων αεροσκαφών. Μέσα σε ένα χρόνο, η Τουρκία αναμένεται να γίνει ο κεντρικός παράγοντας στην επεμβατική δύναμη του ΝΑΤΟ».
Τα ισραηλινά μέσα ενημέρωσης, θα παρακολουθούν στενά τη διοργάνωση της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα από την Τουρκία στις 7-8 Ιουλίου 2026, τονίζοντας για αυτήν: «Μια σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ θα πραγματοποιηθεί τον Ιούλιο και η Τουρκία θα προσπαθήσει να επαναπροσδιορίσει το Άρθρο 5, το οποίο διέπει την βοήθεια της συμμαχίας σε ένα μέλος που δέχεται επίθεση. Μέχρι τώρα, δεν είχε θεωρηθεί ότι αυτό θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί εναντίον του Ισραήλ. Υπάρχουν ανησυχίες ότι ο Ερντογάν μπορεί να επιχειρήσει να χρησιμοποιήσει το Άρθρο 5 εναντίον του Ισραήλ».
Η κατάρρευση του καθεστώτος Άσαντ στη Συρία επέτρεψε στην Τουρκία να επεκτείνει ραγδαία την επιρροή της. Ισραηλινές εκθέσεις ασφαλείας προειδοποιούν ότι η μετατροπή των δυνάμεων στη Συρία σε «πληρεξούσιους» (proxies) της Άγκυρας εξυπηρετεί το οθωμανικό όραμα του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Αυτό φέρνει τον τουρκικό στρατό σε άμεση γεωγραφική εγγύτητα και δυνητική τροχιά σύγκρουσης με τις ισραηλινές δυνάμεις στα βόρεια σύνορά τους.
Η Άγκυρα αισθάνεται γεωπολιτικά απομονωμένη από τον άξονα Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ, ο οποίος ενισχύεται συνεχώς με αμυντικές συμφωνίες και εξοπλιστικά προγράμματα. Ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν, έχει δηλώσει δημόσια ότι η συνεργασία των τριών αυτών χωρών «φέρει πόλεμο» και επιχειρεί να την παρουσιάσει ως «εχθρική συμμαχία κατά του Ισλάμ». Αυτή η ρητορική στοχοποιεί άμεσα και τις τρεις χώρες ως ενιαίο μέτωπο.
Οι σχέσεις Άγκυρας – Τελ Αβίβ έχουν φτάσει στο ναδίρ, με την Τουρκία να έχει διακόψει πλήρως τις εμπορικές σχέσεις και τον Ερντογάν να δηλώνει την πρόθεσή του να κόψει κάθε διπλωματικό δεσμό. Παράλληλα, η Άγκυρα διατηρεί ανοιχτή υποστήριξη προς τη Χαμάς και αντιτίθεται σθεναρά στις ισραηλινές επιχειρήσεις, υιοθετώντας το δόγμα ότι το Ισραήλ αποτελεί απειλή για όλη την περιοχή.
Η εσωτερική πολιτική αστάθεια στην Τουρκία, η οικονομική κρίση και οι αντιδράσεις της αντιπολίτευσης πιέζουν το καθεστώς Ερντογάν. Ιστορικά, η διοχέτευση της εσωτερικής έντασης προς την εξωτερική πολιτική αποτελεί πάγια τουρκική τακτική, καθιστώντας μια ελεγχόμενη κλιμάκωση κατά του Ισραήλ, της Ελλάδας ή της Κύπρου μια ελκυστική επιλογή για εσωτερική κατανάλωση.
Η κοινή αυτή απειλή ωθεί το Ισραήλ, την Ελλάδα και την Κύπρο σε ακόμα πιο στενή στρατιωτική και πληροφοριακή συνεργασία, καθώς η αποτροπή της τουρκικής επιθετικότητας αποτελεί πλέον κοινό υπαρξιακό και στρατηγικό συμφέρον για τη σταθερότητα στην περιοχή.
