Περί δικαιοσύνης

(γράφει ο Οδυσσεύς)

Είμαστε ήδη στα τέλη Αυγούστου και όλοι ετοιμάζονται να υποδεχθούν τον Σεπτέμβριο, τον μήνα που όλα ξεκινούν από την αρχή.

Νέα σχολική χρονιά για τους μαθητές, νέα οικονομική σαιζόν για τους πάσης φύσεως επιχειρηματίες, νέα αρχή για τους πολιτικούς που ετοιμάζονται για τις εκλογές που όπου να είναι θα έρθουν με εξαγγελίες, παροχές, υποσχέσεις, κτλ, κτλ και τέλος νέος κύκλος ελπίδας για τον λαό που περιμένει την ΔΕΘ για να ακούσει «πόσα θα του δώσει ο Μητσοτάκης»!

Έχοντας υπόψιν τους αυτή την ρεαλιστική εικόνα της κοινωνίας τα επιτελεία των διαφόρων κομμάτων προετοιμάζονται αναλόγως, αλλά κυρίως σπαζοκεφαλιάζουν για το τι πρέπει να εξαγγείλουν ώστε να αυξήσουν κάπως τα εκλογικά ποσοστά τους και μαζί με αυτά και το μερίδιο που τους αναλογεί στην άσκηση της εξουσίας.

Μία βασική σπαζοκεφαλιά είναι το κομμάτι που ονομάζεται «δικαιοσύνη».

Ποιο πρέπει δηλαδή να είναι το περιεχόμενο των νόμων που ρυθμίζουν την απονομή της δικαιοσύνης. Όλοι λένε ότι πρέπει να είναι τέτοιοι ώστε να εξασφαλίζουν μία «ανεξάρτητη» και «δίκαιη» δικαιοσύνη που να αποδίδει την εικόνα της νεαρής κυρίας που έχει δεμένα τα μάτια της και κρατάει μία ζυγαριά για να ζυγίζει δίκαια τα πράγματα.

Συνήθως όμως αποφεύγουν να μας πουν ότι η «δικαιοσύνη» δεν νομοθετεί, δηλαδή δεν καθορίζει αυτή το τι είναι δίκαιο και τι άδικο, αλλά απλώς εφαρμόζει αποφάσεις εκείνων που αποφασίζουν περί των νόμων.

Τους νόμους τους γράφουμε εμείς, ο απλός λαός, μέσω των αντιπροσώπων μας που κάθε τέσσερα χρόνια στέλνουμε στην Βουλή, Αν κάποιος νόμος δεν μας αρέσει ευθυνόμαστε εμείς, διότι εκείνος που τον καθιέρωσε εξουσιοδοτήθηκε από εμάς να κάνει ακριβώς αυτό που έκανε.

Δεν δικαιούμαστε να διαμαρτυρόμαστε για το ότι οι πολιτικοί έχουν το ακαταδίωκτο για κάθε πράξη τους «κατά την άσκηση των καθηκόντων τους», ούτε για το ότι δεν υφίσταται κάποιος έλεγχος στην έγκριση και αποδοχή των διαφόρων νόμων που ψηφίζει μία κυβέρνηση.

Αν δεν μας αρέσει ένας νόμος που ψήφισε μια κυβέρνηση μπορούμε να καταφύγουμε στο Συμβούλιο Της Επικρατείας ή αναλόγως στον Άρειο Πάγο και να ελπίζουμε ότι «δικαστές που διορίστηκαν από την κυβέρνηση, θα αποφασίσουν κόντρα σε έναν νόμο που ψήφισαν εκείνοι που τους διόρισαν»! Αν ελπίζουμε κάτι τέτοιο, είμαστε σίγουρα στα συγκαλά μας ή μας λείπει καμιά Παρασκευή;

Κάποιον φίλο μου που διαμαρτυρότανε για κάποια απόφαση δικαστηρίου τον ρώτησα:

• Είναι δίκαιο το αποτέλεσμα της δίκης ή άδικο;
• Εμφανώς άδικο , μου απάντησε.
• Και ποιος φταίει για αυτό, παρανόμησε ο δικαστής ή εφάρμοσε έναν εν ισχύ άδικο νόμο;
• Φυσικά φταίει ο νόμος, μου απάντησε.
• Και ποιος έγραψε αυτόν τον άδικο νόμο;
• Ο υπουργός δικαιοσύνης, μου απάντησε.
• Και ποιος τον διόρισε ή τον εξέλεγξε τον κ. υπουργό για την συγκεκριμένη θέση;
• Ο πρωθυπουργός, μου απάντησε.
• Και ο πρωθυπουργός πως σκαρφάλωσε σε αυτή την θέση; Δια της βίας ή με άλλον τρόπο;
• Με εκλογές, αλλά αυτός άλλα μας έταξε πριν τις εκλογές και άλλα έκανε μετά!
• Δηλαδή σε κορόιδεψε και τον ψήφισες! Και γιατί δεν τον καθαίρεσες μετά τις εκλογές αφού άλλα σου έταξε και άλλα έκανε;
• Διότι δεν προβλέπεται κάτι τέτοιο από κάποιον νόμο. Εδώ ισχύει το «μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται». Θα δει όμως τι θα πάθει στις εκλογές!

Αυτά διημείφθησαν μεταξύ εμού και του φίλου μου, αλλά στο τελευταίο σχόλιό του δεν απάντησα. Άλλαξα θέμα συζητήσεως διότι θυμήθηκα κάτι που έλεγε ο γέρος ο Καραμανλής: Την Κυριακή θα με εκλέξετε, από την Δευτέρα θα με βρίζετε, αλλά στις επόμενες εκλογές θα με ξαναψηφίσετε!

Λένε ότι το έλεγε για πλάκα, αλλά πλάκα – πλάκα αυτό αντιπροσωπεύει την πραγματικότητα.

Βρισκόμαστε ήδη σε προεκλογική περίοδο και πολλοί λένε πολλά και η εμπειρία μου μου λέγει ότι δεν πρέπει να πολυπιστεύουμε. Μεταξύ των άλλων όμως άκουσα και κάποιους να τα λένε λίγο διαφορετικά:

• Χώρα χωρίς ανεξάρτητη δικαιοσύνη δεν είναι χώρα και δικαιοσύνη στην οποία την ηγεσία της την διορίζει η κυβέρνηση δεν είναι δικαιοσύνη. Αυτό πρέπει να σταματήσει και η ηγεσία της δικαιοσύνης να αναδεικνύεται από τον λαό, ή τουλάχιστον από αυτούς που την ασκούν με έγκριση από τον λαό.
• Οι υπουργοί και οι λοιποί διαχειριστές της εξουσίας όχι μόνον δεν πρέπει να έχουν το ακαταδίωκτο, αλλά να διώκονται αυστηρότερα από τους απλούς πολίτες.
• Οι Βουλευτές υπάρχουν για να νομοθετούν και να εκφράζουν την θέληση του λαού. Ο λαός έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να διορθώνει κάτι που δεν τον εκφράζει. Αυτό είναι εύκολο να επιτευχθεί αν κάποιος έχει την δυνατότητα με σύμφωνη γνώμη 50.000 επιπλέον συμπολιτών του να προκαλεί δημοψήφισμα με σαφές ερώτημα, το δε αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ολοκλήρου του λαού να είναι υποχρεωτικώς δεσμευτικό για οποιαδήποτε κυβέρνηση.

Εκείνο που με εντυπωσίασε περισσότερο είναι το ότι τα παραπάνω τα άκουσα όχι από «έμπειρους» πολιτικούς, αλλά από νεοεμφανισθείσες στην πολιτική σκηνή Ελληνίδες, επιστήμονες μεν, «πολιτικά άπειρες» δε, σύμφωνα με τις ταμπέλες που τους κολλάνε.

Δεν ξέρω πόσο έμπειρες ή άπειρες είναι, αλλά τα λεγόμενά τους γέννησαν μέσα μου την Ελπίδα για Δημοκρατία σε ότι αφορά τον τομέα της δικαιοσύνης.

Οδυσσεύς