Η Σφαγή των Καλαβρύτων: Σαν σήμερα το 1943 οι Ναζί εκτελούν άμαχους Έλληνες και καίνε το χωριό

Η Σφαγή των Καλαβρύτων ήταν ένα από τα πιο φρικτά εγκλήματα πολέμου που διαπράχθηκαν στην κατεχόμενη Ελλάδα κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Έλαβε χώρα στις 13 Δεκεμβρίου 1943, από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής της 117ης Μεραρχίας Καταδρομών (Jäger-Division).

Η επιχείρηση «Καλάβρυτα» (Unternehmen Kalavryta) ξεκίνησε ως αντίποινα για την εκτέλεση Γερμανών αιχμαλώτων από αντάρτες του ΕΛΑΣ. Η γερμανική διοίκηση αποφάσισε να εφαρμόσει πολιτική συλλογικών αντιποίνων, παρότι αυτό απαγορεύεται από το διεθνές δίκαιο.

Η επιχείρηση σχεδιάστηκε από τον στρατηγό Karl von Le Suire και άρχισε στις 5 Δεκεμβρίου 1943. Τέσσερις γερμανικές φάλαγγες περικύκλωσαν την ορεινή περιοχή των Καλαβρύτων από διαφορετικές κατευθύνσεις, εφαρμόζοντας την τακτική της «καμένης γης».

Καθ’ οδόν προς τα Καλάβρυτα, οι γερμανικές δυνάμεις έκαιγαν χωριά και στάβλους, λεηλατούσαν περιουσίες, εκτελούσαν άνδρες και γέροντες κατά τόπους, έπαιρναν όμηρο πληθυσμό.

Μαρτυρικά χωριά όπως το Ρωγός, Κερπινή, Βυσωκά, Μάζι, Ζαχλωρού γνώρισαν τρομερές απώλειες πριν ακόμη φτάσουν οι Γερμανοί στην πόλη.

Η προετοιμασία της Σφαγής των Καλαβρύτων
Την παραμονή της σφαγής, οι Γερμανοί εισήλθαν στα Καλάβρυτα. Διέταξαν τον πληθυσμό να παρουσιαστεί στο σχολείο για «καταμέτρηση» και απείλησαν ότι κάθε αντίσταση θα τιμωρηθεί.

Στις 13 Δεκεμβρίου το πρωί οι Γερμανοί έβγαλαν από τα σπίτια όλους τους κατοίκους, διέταξαν τις γυναίκες και τα παιδιά να μπουν στο σχολείο, το οποίο αμπάρωσαν, κράτησαν τους άνδρες και τα αγόρια άνω των 14 ετών χωριστά.

Η ατμόσφαιρα ήταν ήδη τρομακτική, αλλά κανείς δεν περίμενε την κλίμακα της αγριότητας που θα ακολουθούσε.

Οι άνδρες οδηγήθηκαν στον λόφο «Ράχος του Καπή», λίγο έξω από την πόλη. Οι Γερμανοί τους τοποθέτησαν σε σειρές, με μέτωπο προς το χωριό.

Λίγο μετά τις 14:00 τοποθετήθηκαν πολυβόλα σε ημικύκλιο, ρίχτηκαν φωτοβολίδες ως σήμα, ακολούθησε συνεχής πυροβολισμός διάρκειας αρκετών λεπτών.

Περίπου 500 άνδρες και έφηβοι εκτελέστηκαν εν ψυχρώ. Μόνο 13 άνθρωποι επέζησαν, παριστάνοντας τους νεκρούς και αποχωρώντας το βράδυ.

Ολόκληρη η πόλη λεηλατήθηκε και πυρπολήθηκε. Σχολεία, σπίτια, περιουσίες και η ιστορική Μονή Αγίας Λαύρας υπέστησαν καταστροφές.

Συνολικά, στα Καλάβρυτα και στα γύρω χωριά υπολογίζεται ότι σκοτώθηκαν πάνω από 700 άμαχοι κατά την ευρύτερη εκκαθαριστική επιχείρηση.

Τα Καλάβρυτα έχουν χαρακτηριστεί Μαρτυρική Πόλη. Στο σημείο της εκτέλεσης έχει ανεγερθεί το Μνημείο Θυμάτων Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος. Το Δημοτικό Μουσείο Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος στεγάζεται στο παλιό σχολείο όπου κρατήθηκαν οι γυναίκες και τα παιδιά.

Κάθε χρόνο, στις 13 Δεκεμβρίου, τελείται επίσημη τελετή μνήμης.

Πηγή

Σχόλιο Ρωμιού: Το ότι ο γερμανικός στρατός κατοχής διέπραξε εγκλήματα κατά αμάχου πληθισμού είναι μία πραγματικότητα που χρήζει παραπέρα μελέτης διότι είναι διαχρονική συμπεριφορά του γερμανικού παράγοντος και δεν μπορεί να εξηγηθεί μόνον ως “ναζιστική” συμπεριφορά. Ο ίδιος παράγων είχε οργανώσει λίγα χρόνια πριν και την γενοκτονία των χριστιανικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας, μόνον που τότε ως εκτελεστικό όργανο χρησιμοποιήθηκε το ασκέρι του Κεμάλ και όχι η Jäger Division η η Edelweiss. Στο θέμα όμως της συμπεριφοράς τους ως κατοχική δύναμη το είχαν εξαγγείλει ήδη και ήταν γνωστό εκ των προτέρων: “Για κάθε Γερμανό που θα σκοτώνουν οι οποιοιδήποτε αντάρτες θα γίνονται εκτελέσεις αμάχων”. Ας μελετήσουμε όμως την συμπεριφορά των “ανταρτών”……..

Σκότωσαν Γερμανούς αιχμαλώτους, και ακόμη και σήμερα καυχώνται για αυτό και το παρουσιάζουν ως γεναία πράξη αντίστασης, παρά του ότι γνωρίζαν εκ των προτέρων την 100% αναμενόμενη απάντηση των Γερμανών και όταν οι Γερμανοί πραγματοποιούσαν το δικό τους έγκλημα, οι “αντάρτες” κάπου μακρυά σχεδίαζαν το επόμενο κατόρθωμά τους.

Παρόμοια κατορθώματα έκαναν και στον Χορτιάτη, όπου σκότωσαν το Γερμανό στρατιωτικό γιατρό μαζί με τον οδηγό του την ώρα που πηγαίνανε να κάνουν την χλωρίωση του πόσιμου ύδατος της Θεσσαλονίκης με αποτέλεσμα να γίνει η σφαγή του Χορτιάτη.

Αλλο κατόρθωμά τους ήταν οι 5 ντουφεκιές που έριξαν στο Δίστομο εναντίον γερμανικής περιπόλου πριν από την σφαγή του Διστόμου και μετά…πραφτ την κοπάνησαν αφήνοντας ελεύθερο το πεδίο στους Γερμανούς!

Όλες αυτές οι σφαγές έχουν τον κοινό παρονομαστή το ότι τα θύματα κάθε άλλο παρά στον ίδιο πολιτικό χώρο με τους “αντάρτες” ανήκαν και ότι σε όλες αυτές τις σφαγές οι “αντάρτες δεν έριξαν ΟΥΤΕ ΜΙΑ ντουφεκιά εναντίον των Γερμανών με σκοπό να τις αποτρέψουν, λες και ήταν λίγοι αυτοί εναντίον πολλών Γερμανών. Σήμερα όμως υπερηφανεύονται πως είχαν 90.000 ενόπλόυς! Τόσο δύσκολο ήταν όταν οι τρείς γερμανικές φάλαγγες πήγαν στα Καλάβρυτα αντι για τους αόπλους αμάχους να βρούν μποροστά τους τους ενόπλους “αντάρτες”;

Υπερηφανεύονται επίσης ότι κατα τα Δεκεμβριανά του 1944 είχαν εδραιομένη την κυριαρχία τους σε όλη την ελληνική επικράτεια πλήν της Ηπείρου που ήταν ο Ζερβας. Θα συμφωνήσω επ`αυτού με την απλή παρατήρηση ότι κατά την διάρκεια της κατοχής είχαν φροντίσει να ξεκληρίσουν κάθε άλλη αντιστασιακή δύναμη της υπαίθρου (συνταγματάρχης Ψαρός, κλπ) πλήν του Ζέρβα που δεν τα κατάφεραν…..

Ρωμιός