Αρματαγωγό «Λέσβος» – Αντιτορπιλικό «Βέλος». Βίοι … αντίθετοι
Γράφει η Ρίκα Θωμάκου
Συγχαρητήρια στην κυβέρνηση των αρίστων. Αποδείχθηκαν άριστοι στη διαφθορά, στα σκάνδαλα, στην κακοδιαχείριση, στην τρομοκράτηση, στην μαύρη προπαγάνδα, στον ευτελισμό των Θεσμών, στον εμπαιγμό, στην διαστρέβλωση της Αλήθειας και γενικά σε όλα αυτά που μας έχουν φέρει σε αυτό το υλικό και κυρίως ηθικό έρεβος που βιώνουμε. Φυσικά πρέπει να παραδεχτεί η κυβέρνηση ότι δεν είναι αποκλειστικό έργο δικό της αυτή η δυστοπική κοινωνία μας. Η ποικιλόχρωμη δήθεν αντιπολίτευση την έχει βοηθήσει πολύ σε αυτό το έργο καταστροφής. Όμως αποκλειστική “επιτυχία” της Ν.Δ. είναι ότι κατάφερε να μην αποπληρώνει το χρέος της, που έφθασε στα 641 εκατομμύρια, ενώ παράλληλα οι βουλευτές της πέτυχαν να αυξήσουν την περιουσία τους από 91 εκατομμύρια στα 217 εκατομμύρια. Πρέπει να έχει χαθεί κάθε ίχνος λογικής και να έχουμε αποκτήσει μνήμη χρυσόψαρου, για να συμβαίνουν όλα αυτά και να τα ανεχόμαστε. Μόνο σαν εμπαιγμός μπορεί να εκληφθεί η ατελείωτη ενασχόληση και θόρυβος για την επικείμενη Συνταγματική Αναθεώρηση, ενώ έχουν κάνει κουρελόχαρτο το Σύνταγμα καταπατώντας κάθε έννοια Δικαιοσύνης με τις ντροπολογίες και τους αυθαίρετους αποκλεισμούς κομμάτων. Ασχολούνται με το Σύνταγμα, ενώ η Βουλή λειτουργεί αντισυνταγματικά με 297 βουλευτές, καθώς φοβήθηκαν ότι θα εκλεγόταν βουλευτής ο πολιτικός κρατούμενος. Αλλά και το κυρίαρχο θέμα των ημερών πιο πολύ μοιάζει με κακόγουστη φάρσα: Καταιγισμός πληροφοριών για τα νέα κόμματα των ροζ και γαλάζιων ολετήρων που τώρα το σύστημα τούς ανασύρει για να μας “σώσουν”. Εμείς όμως θα ανασύρουμε από την πρόσφατη ιστορία μας Ήρωες και στιγμές Δόξης, σε πείσμα των πολιτικάντηδων που “φροντίζουν” για την εξόντωση του Έθνους μας όπως ακριβώς το περιγράφει ο Μίλαν Κούντερα: «Το πρώτο βήμα, είναι να διαγράψεις τη μνήμη του έθνους. Μετά να καταστρέψεις τα βιβλία του, την κουλτούρα του, την ιστορία του. Ύστερα να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία, να κατασκευάσει μια νέα παιδεία, να επινοήσει μια νέα ιστορία. Δεν θα χρειαστεί πολύς καιρός για να αρχίσει αυτό το έθνος, να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν. Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του θα το ξεχάσει ακόμα πιο γρήγορα».
Η ιστορία μας για το πρώτο πλοίο, το Αρματαγωγό «Λέσβος», ξεκινά στο ελληνικότατο, πανέμορφο αλλά και πολύπαθο Νησί της Αφροδίτης. Αμμόχωστος, 19 Ιουλίου 1974. Στο «Λέσβος» επιβιβάζονται 450 πεπειραμένοι κληρωτοί της ΕΛΔΥΚ για να επιστρέψουν στην Ελλάδα όπου θα απολυθούν και αποβιβάζονται ισάριθμοι αντικαταστάτες τους, που είναι άπειροι και ανεκπαίδευτοι. Επισημαίνεται παρενθετικά ότι την επομένη 20 Ιουλίου ξεκίνησε η απόβαση των ορδών του Αττίλα που ουσιαστικά θα αντιμετώπιζαν 450 άνδρες λιγότερους. Βλέπετε Αμερικανοί, Βρετανοί, η ανίκανη ελλαδική κυβέρνηση, δύο ψευτοεθνάρχες και αρκετοί πολιτικάντηδες, που είχαν χάσει τα “προνόμιά” τους για εφτά χρόνια, σχεδίασαν σχεδόν τα πάντα καλά. Μόνο την Ελληνική Ψυχή και ευρηματικότητα δεν είχαν υπολογίσει. Ο κυβερνήτης τού «Λέσβος», Πλωτάρχης Ελευθέριος Χανδρινός, όση ώρα το «Λέσβος» βρίσκεται στο λιμάνι, παρακολουθεί απέναντι, στο κάστρο της Αμμοχώστου, τους Τουρκοκυπρίους να οχυρώνονται οπλισμένοι. Διατάσσει να ανέβουν πυρομαχικά στο κατάστρωμα και να επανδρωθούν τα πυροβόλα, με τρόπο που να φαίνεται πως οι ναύτες κάνουν εργασίες συντήρησης, ώστε να μην υπάρξει πρόβλημα με την ειρηνευτική δύναμη του ΟΗΕ, που ελέγχει το υλικό και το προσωπικό που αποβιβάζεται.
Ξημερώματα 20ης Ιουλίου, ο κυβερνήτης του «Λέσβος», ενώ έχει βάλει πλώρη για Ελλάδα, πληροφορείται από το ραδιόφωνο για την απόβαση των τούρκων. Τώρα, μόνο το αίμα τού ηρωικού Πλωτάρχη δίνει διαταγές. Ευτυχώς δεν περιμένει διαταγές από ανωτέρους του, οι οποίες θα ήταν αντίθετες, κρίνοντας από όλες τις άλλες προδοτικές ενέργειες των Αρχηγών των Ενόπλων Δυνάμεων, τους οποίους φυσικά τίμησε και αντάμειψε η κυβέρνηση του ψευτοεθνάρχη. Ο Χανδρινός απλώς ενημερώνει το επιτελείο ότι επιστρέφει στην Κύπρο και το ανακοινώνει από τα μεγάφωνα του πλοίου. Γράφει στην επίσημη αναφορά του ο Χανδρινός: « με έξαλλον ενθουσιασμόν και αλλαλαγμούς χαράς εδέχθησαν την, από του στόματός μου, πληροφορίαν περί της επανόδου των εις Κύπρον, προς ενίσχυσιν των μαχομένων συναδέλφων των εναντίον των εχθρών του γένους…»
14:00 της 20ης Ιουλίου. Αρχίζει η αποβίβαση των ανδρών της ΕΛΔΥΚ στο λιμάνι της Πάφου. 14:30: Ο Διοικητής Πάφου, μέσω ραδιοτηλεφώνου πληροφορεί τον Πλωτάρχη ότι δύναμη δύο ταγμάτων της παραστρατιωτικής τουρκοκυπριακής οργάνωσης Turk Mukavemet Teskilati, έχει καταλάβει την οχυρωματική θέση Μούταλος και αναμένει ενισχύσεις από τους εισβολείς τούρκους για να καταλάβει την πόλη. Ο Χανδρινός ξέρει ότι η Ελλάδα δεν έχει εμπλακεί σε πόλεμο με την Τουρκία. Ευτυχώς πάλι παίρνει διαταγές μόνο από την καρδιά του και την γαλανόλευκη που κυματίζει υπερήφανα στο πλοίο του. Χωρίς δισταγμό στις 15:10 διατάσσει τα πυροβόλα Bofors των 40 χιλιοστών να βομβαρδίσουν τον εχθρικό θύλακα. 900 περίπου βλήματα ισοπεδώνουν τις εχθρικές θέσεις και αποδεκατίζουν τους τουρκοκύπριους. 17:00: ο βομβαρδισμός σταματά. Ήρθε η ώρα των στρατιωτών μας. Ξεχύνονται από το «Λέσβος» και γρήγορα εξουδετερώνουν πλήρως τις τουρκικές δυνάμεις. Οι εχθροί του Γένους παραδίδονται. Ο Χανδρινός ξέρει ότι έχει παραβεί διαταγές. Δικαιολογεί, στο ημερολόγιό του, την απόφασή να κανονιοβολήσει τον τουρκικό θύλακα ως μια λογική ενέργεια, αφού η αποβίβαση στρατιωτών από μόνη της μπορούσε να θεωρηθεί εμπλοκή στις επιχειρήσεις. Πάντως έχει τη συνείδησή του ήσυχη, καθώς ξέρει ότι: «Η σωτηρία της Πατρίδος είναι ο υπέρτατος νόμος».
Τέτοιος ήταν ο πανικός των τουρκοκυπρίων που ενημερώνουν τις δυνάμεις του Αττίλα ότι δέχονται επίθεση από αρμάδα έντεκα πλοίων, 5 αντιτορπιλικών και 6 μεταγωγικών! Οι ενέργειες του Χανδρινού είναι εκτός σχεδίου των συμφωνηθέντων μεταξύ ελληνόφωνων προδοτών, τούρκων και Αμερικανών. Οι τούρκοι σαστισμένοι, για την αντιμετώπιση του υποτιθέμενου ελληνικού στόλου, στέλνουν στην περιοχή 3 αντιτορπιλικά και 28 αεροπλάνα! Εντωμεταξύ, ο Χανδρινός σαν πανάξιος Έλληνας ναυτικός, ξέρει τι πρέπει να κάνει. Αφού εξήντλησε τα πυρομαχικά του πάνω στα κεφάλια των τουρκοκυπρίων και αποβίβασε τους Έλληνες μαχητές πρέπει να αποφύγει εχθρούς και “συμμάχους”, καθώς διαισθανόταν τον βρόμικο ρόλο των αμερικανικών πολεμικών που είδε να πλέουν στην περιοχή. Ακολουθεί για 6 ώρες νότια πορεία και στη συνέχεια δυτική προς Σητεία. όπου φτάνει στις 14:50 της 22ας Ιουλίου. Δεν το ξέρει ακόμα αλλά, σε συνδυασμό με την έμφυτη ανικανότητα των τούρκων, έχει πραγματοποιήσει έναν άθλο. Τι είχε συμβεί; Τα τουρκικά αεροπλάνα όταν φτάνουν στην περιοχή για να κτυπήσουν τον φανταστικό ελληνικό στόλο βλέπουν μόνο τα τουρκικά πλοία και τα εκλαμβάνουν για ελληνικά που είχαν βάλει παραπλανητικά τουρκικές σημαίες. Αρχίζουν την επίθεση. Τα τουρκικά πλοία απαντούν. Δεν είναι γνωστό πόσο κράτησε αυτή η τουρκο-τουρκική αεροναυμαχία. Είναι γνωστά όμως τα αποτελέσματά της: Σκοτώθηκαν συνολικά 600 τούρκοι, κτυπήθηκαν και τα τρία αντιτορπιλικά, με το «Κοτζάτεπε» να βυθίζεται αύτανδρο, το «Τσακμάκ» να έχει μεγάλες ζημιές που το έθεσαν οριστικά εκτός υπηρεσίας και καταρρίφθηκαν έντεκα αεροπλάνα.
Οι τούρκοι, προτού αντιληφθούν την γκάφα, έσπευσαν να πανηγυρίσουν εκδίδοντας μάλιστα και ανακοίνωση του Γενικού Επιτελείου τους στην οποία αναφερόταν: «Παρ’ όλες τις φιλικές προειδοποιήσεις, οι οποίες συνεχώς εκδίδονταν μέχρι σήμερα το απόγευμα, μια μεγάλη ελληνική αποβατική νηοπομπή, συνοδευόμενη από ελληνικά πολεμικά αεροσκάφη, κατόρθωσε να διεισδύσει στην περιοχή η οποία είχε κηρυχθεί απαγορευμένη από της εσπέρας της 20ής Ιουλίου, και να καταπλεύσει στις 16:00, στα ανοιχτά της Πάφου. Η νηοπομπή απήντησε με πυκνά πυρά στις προειδοποιήσεις της αεροπορίας μας και του ναυτικού μας και άρχισε να αποβιβάζει στρατεύματα στην Πάφο. Η αποβίβασις απετράπη μετά από επιθέσεις της τουρκικής αεροπορίας στον λιμένα της Πάφου. Οι επιθέσεις της αεροπορίας μας προξένησαν βαριές απώλειες στα πολεμικά και τα αποβατικά πλοία της νηοπομπής».
Αυτά όσον αφορά την ευστροφία και τις “μεγάλες” μαχητικές ικανότητες του τουρκικού στρατού. Με αυτήν την παράτολμη ενέργειά του, ο Χανδρινός κράτησε την Πάφο και την νοτιοδυτική Κύπρο ελεύθερη. Έτσι όποτε υπάρξη (ελπίζουμε σύντομα) μια πραγματική Ελληνική Κυβέρνηση, θα ενώσει, σύμφωνα με το διεθνές Δίκαιο, την Ελληνική και την Κυπριακή ΑΟΖ και θα στείλει στον κάλαθο των αχρήστων τα τουρκολυβικά μνημόνια και τα λοιπά φληναφήματα του σουλτάνου. Ας δούμε όμως το πόσο αντάμειψαν τον ηρωικό Πλοίαρχο οι “δημοκράτες” που ανέλαβαν τα ηνία της χώρας και την τραγική τύχη τού ίδιου και τού «Λέσβος». Για άλλη μια φορά επιβεβαιώθηκαν τα λόγια του ήρωα της Μανσούρας, του Στρατηγού Ντερτιλή που πέθανε 92 ετών στις “δημοκρατικές” φυλακές: «Στην Ελλάδα ουδεμία πατριωτική πράξις παραμένει ατιμώρητος».
Ο Λευτέρης Χανδρινός κάθε φορά που κρινόταν για προαγωγή διαπίστωνε ότι από τον προσωπικό του φάκελο εξαφανίζονταν έγγραφα που είχαν να κάνουν με τη δράση τού «Λέσβος» στην Κύπρο. Ο ήρωας Χανδρινός αναγκαζόταν κάθε φορά να μαζεύει φωτοτυπίες και να τις στέλνει στα Συμβούλια Κρίσεων για να αποδείξει ότι πολέμησε στην Κύπρο. Οι ελληνόφωνοι όπως κρατούν τον φάκελο της Κύπρου κλειστό, για να μην μαθευτούν τα έργα και ημέρες των πολιτικάντηδων, έτσι στην περίπτωση Χανδρινού πάθαιναν επιλεκτική αμνησία. Οι τούρκοι όμως δεν μπορούσαν να ξεχάσουν τον εξευτελισμό τους από τον Έλληνα Πλωτάρχη και μυστικά τον επικηρύσσουν. Έτσι μόνο σαν χλευασμός και ειρωνεία προς τον Ήρωα μπορεί να εκληφθεί η τοποθέτησή του σαν Ναυτικό Ακόλουθο της πρεσβείας μας στην Άγκυρα το 1984. Η κατάπτυστη διαταγή τοποθέτησης φέρει μεταξύ άλλων και την υπογραφή του τότε Αρχηγού ΓΕΝ Αντιναυάρχου Νικολάου Παππά, την δράση του οποίου θα δούμε παρακάτω. Το 1986 καλούν τον Πλοίαρχο Χανδρινό για υπηρεσιακούς λόγους στην Αθήνα. Για αδιευκρίνιστους λόγους η μετάβασή του από και προς την Άγκυρα γίνεται οδικώς. Δεν θέλω να πιστέψω τις φήμες που έλεγαν ότι θεωρήθηκε μεγάλη δαπάνη τα αεροπορικά εισιτήρια για ένα Υπουργείο σαν αυτό της Εθνικής Αμύνης που έχει τέτοιους τεράστιους προϋπολογισμούς. Δυστυχώς ο Χανδρινός τον Μάιο του 1986, επιστρέφοντας με το αυτοκίνητό του στην Άγκυρα από την Αθήνα, τραυματίστηκε βαριά σε ένα τροχαίο δυστύχημα το οποίο η σύζυγός του, Αμαλία, χαρακτηρίζει «περίεργο». Ένα φορτηγό πέφτει πάνω στο όχημα του Χανδρινού και το ρίχνει σε ένα γκρεμό. Για 20 μέρες, νοσηλεύεται στο νοσοκομείο, με παραισθήσεις πως ήταν αιχμάλωτος των τούρκων. Μένει παράλυτος και το ελληνικό προτεκτοράτο τον ανταμείβει με μια αποστρατεία με τον βαθμό του Πλοιάρχου όταν σχεδόν όλοι οι απόφοιτοι της Σχολής Δοκίμων, χωρίς καν να έχουν πολεμική δράση, αποστρατεύονται τουλάχιστον ως αρχιπλοίαρχοι. Τα επόμενα χρόνια ο Χανδρινός κλείνεται στον εαυτό του και στις αναμνήσεις του, χωρίς ποτέ να εκφράσει πικρία για τη μεταχείριση της οποίας έτυχε. Τον Ιούλιο του 1994 η ψυχή του φτερουγίζει στα Ιλίσια Πεδία και στο Πάνθεον των Ηρώων.
Εννοείται ότι το ελλαδικό Κράτος δεν έδωσε το όνομά του ούτε σε έναν μικρό παράδρομο. Ίσως είναι μεγαλύτερη τιμή για τον Ήρωα να μην τιμάται από ένα Κράτος που στήνει μνημεία για την «τιμή και δόξα» του προδότη Μπελογιάννη και αναγείρει έφιππους ανδριάντες στον Στέφανο Σαράφη, στον δια εμπτυσμού διορισθέντα αρχηγό του ΕΛΑΣ. Και για να μην μπερδευόμαστε αυτός ο ΕΛΑΣ δεν είναι το κόμμα του σύγχρονου ολετήρα, αλλά οι κομμουνιστοσυμμορίτες. Εντάξει το εμπεδώσαμε: Η Νέα Δημοκρατία «τιμά τους αγώνες της Αριστεράς» και ξεχνά όσους θυσιάσθηκαν για την Ελλάδα.
Αλλά ούτε και το Αρματαγωγό «Λέσβος» γλύτωσε από την πλούσια “ανταμοιβή” του ελλαδικού Κράτους. Όταν οι “δημοκράτες” θέλουν να εξαφανίσουν την «Ιστορική Μνήμη» κάνουν άριστη δουλειά. Το ημερολόγιο του πλοίου από 1-7-1974 έως 29-9-1974 αφαιρέθηκε ενυπόγραφα από κάποιον απόστρατο Αξιωματικό του Π.Ν. που εργαζόταν «άτυπα» (κανείς δεν ξέρει τι σχέση εργασίας στο Δημόσιο είναι αυτή) στην Υπηρεσία Ιστορίας του Ναυτικού. Αυτός ο «άτυπος υπάλληλος» προσήχθη σε δίκη γιατί είχε αφαιρέσει και άλλα ιστορικά έγγραφα (τα οποία δεν βρέθηκαν), καταδικάστηκε ερήμην, αλλά παραδόξως στην απόφαση του δικαστηρίου δεν αναφέρεται ότι κλάπηκε και το ημερολόγιο του «Λέσβος». Δηλαδή κατά πολύ περίεργο τρόπο χάθηκε ένα ανεκτίμητο ιστορικό κειμήλιο το οποίο έπρεπε να φυλάσσεται ως κόρη οφθαλμού σε περίοπτη θέση στο Πολεμικό Μουσείο. Όσον αφορά το ίδιο το «Λέσβος», το διέλυσαν το 1997 και το πούλησαν τμηματικά για παλιοσίδερα. Δηλαδή ο Κώστας Σημίτης, ο Πρωθυπουργός του σκανδάλου του Χρηματιστηρίου και του εθνικού ονείδους των Ιμίων διέλυσε για λίγα ευρώ την ζωντανή μας ιστορία. Μια πραγματική Ελληνική κυβέρνηση θα έκανε το «Λέσβος» Μουσείο και θα το άφηνε να αναπαύεται στην αιωνιότητα δίπλα στο άλλο θρυλικό πλοίο, το «Αβέρωφ».
Τώρα για το δεύτερο πλοίο το Αντιτορπιλικό «Βέλος», δεν χρειάζεται να αναφέρω πολλά. Τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης έχουν κάνει πολύωρα αφιερώματα, το διαδίκτυο βρίθει σχετικών ιστοσελίδων, πολλές εκ των οποίων πλέκουν διθυράμβους για το «σύμβολο του αντιδικτατορικού αγώνα». Βέβαια στην πραγματικότητα, απλώς τμήμα του πληρώματός του συμμετείχε για κάποιες ώρες στο πλέον αποτυχημένο κίνημα που έχει καταγράψει η παγκόσμια ιστορία. Ας αφήσουμε τον “γεφυροποιό” Ευάγγελο Αβέρωφ να μας πει τι ήταν ακριβώς το τόσο έντονα προβαλλόμενο «κίνημα του Ναυτικού»: «Το σχέδιο ήτο να εξέλθη ό Στόλος να καταλάβη ωρισμένας νήσους και να αποκλείση τον λιμένα τον Πειραιώς. Τούτο θα εθεωρείτο καίριον δια τόν ανεφοδιασμόν της πολύανθρώπου Αττικής. Η Κυβέρνησις θα ηναγκάζετο να έλθη εις μίαν συνεννόησιν βάσει προκηρύξεως του Στόλου που θα είχε σταλή εις τους ξένους ανταποκριτάς … Θα εζήτουν, χωρίς πνεύμα αντεκδικήσεως και εχθρότητος, να επανέλθη ο Βασιλεύς ως εκπρόσωπος της νομιμότητος και να σχηματίση Κυβέρνησιν υπό τον Κων/νον Καραμανλήν…».
Για ποιο λοιπόν αντιδικτατορικό κίνημα μας λένε; Ήταν ένα απερίγραπτο φιάσκο, επανάληψη του βασιλικού κινήματος – οπερέτα της 13ης Δεκεμβρίου 1967. Δηλαδή κάποιοι φιλοβασιλικοί αξιωματικοί, σκέφθηκαν ότι αρκετά παραθέρισε ο Βασιλιάς στη Ρώμη, τρώγοντας τις παχυλές χορηγίες που του έστελνε η κακιά Χούντα. Τώρα έπρεπε να έρθει στην Αθήνα και να αναλάβει την διακυβέρνηση. Ευτυχώς που αυτό το κίνημα ήταν τόσο κάκιστα οργανωμένο, που οι ελάχιστοι μυημένοι Αξιωματικοί συνελήφθησαν αθόρυβα, το πρωί της 23ης Μαΐου 1973, κατά την είσοδό τους στον Ναύσταθμο, πριν προλάβουν να κάνουν το παραμικρό. Αλλιώς βέβαια, όχι ότι είχαν έστω και ελάχιστες πιθανότητες να πετύχουν κάτι, απλώς θα είχαμε έναν μικρό εμφύλιο, με όλες τις τραγικές συνέπειες. Στα πλαίσια λοιπόν αυτού του φιάσκου που το αποκαλούν «κίνημα του Ναυτικού», με δύο μέρες καθυστέρηση, δηλαδή τις 25 Μαΐου 1973, 30 μόνιμα στελέχη τού πληρώματος τού «Βέλος» και ο κυβερνήτης του Νικόλαος Παππάς στασίασαν ενώ το πλοίο συμμετείχε σε άσκηση του NATO. Το «Βέλος» αγκυροβόλησε στο Φιουμιτσίνο της Ιταλίας, και ο κυβερνήτης του παρέδωσε τα καθήκοντά του στον ύπαρχο του πλοίου και ζήτησε πολιτικό άσυλο στην Ιταλία μαζί με τα στελέχη που στασίασαν. Το πλοίο επέστρεψε στην άσκηση του ΝΑΤΟ και, μετά το τέλος της, στην Ελλάδα. Οι “δημοκράτες” φυσικά αντάμειψαν πλουσιοπάροχα τον Νικόλαο Παππά που “κατάφερε” να ρεζιλέψει το ένδοξο πολεμικό μας Ναυτικό. Προήχθη σε Ναύαρχο, διετέλεσε Αρχηγός ΓΕΝ (1982-86) και υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας (1989–90). Το «Βέλος», με χρήματα του Ελληνικού λαού, το έκαναν πλωτό μουσείο του «Αντιδικτατορικού Αγώνα»! Αν και ορθότερα έπρεπε να αποκαλείται Μουσείο του «Φιλοβασιλικού Φιάσκου».
Αναλογιστείτε πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν η ιστορία αυτών των πλοίων και των αντίστοιχων πρωταγωνιστών ήταν αντίστροφη. Ίσως τότε το Φρόνημα του λαού μας να μην ήταν «ταπεινό» αλλά «Υψηλό». Ίσως ο σουλτάνος να μην μπορούσε να εκστομίζει τα φληναφήματα του περί «γαλάζιας πατρίδας». Ίσως οι Έλληνες αλλά και οι εχθροί μας να είχαν εμπεδώσει ότι το Αιγαίο είναι «Ελληνική λίμνη», όπως μας το παρέδωσε το θρυλικό καταδρομικό «Αβέρωφ». Άλλωστε και το όνομα τού Αιγαίου ετυμολογικά είναι ελληνικότατο καθώς σχετίζεται με τη λέξη «αιξ» (γενική «αιγός»), που σημαίνει κατσίκα, καθώς τα αφρισμένα κύματα του Αιγαίου μοιάζουν με κατσίκες. Και οι αίγες εμφανίζονται σε πολλούς μύθους από τα πανάρχαια χρόνια. Ας θυμηθούμε την αίγα Αμάλθεια, από το κέρας της οποίας τρεφόταν ο Δίας με γάλα και μέλι.
Δεν πειράζει. Ότι και να κάνουν η ιστορία δεν διαγράφεται. Διαπιστώνουμε ότι το Σύστημα καταρρέει. Ρίχνει στον πολιτικό αγώνα, ως τελευταίες εφεδρείες του, κάτι ξοφλημένους ροζ και γαλάζιους ολετήρες. Χρησιμοποιεί ως δεκανίκια κάτι εμπόρους κηραλοιφών, κάτι επαγγελματίες “αντιφασίστες” και κάτι ορφανά των Στάλιν και Τσαουσέσκου. Διαθέτει όμως ακόμα κάποια όπλα για να κρατά σε καταστολή τον λαό και να θολώνει την κρίση του, όπως την πολυδιάστατη μαύρη προπαγάνδα, την τρομοκρατία, ή ακόμα και με το να φορτώνει τον λαό με μεγάλα προβλήματα σαν την ακρίβεια, που είναι αποκλειστικό επίτευγμα των κυβερνώντων. Υπομονή και αυτά τα όπλα του Συστήματος σύντομα θα εξουδετερωθούν από τα δικά μας υπερόπλα: Το Δίκαιο, την Αλήθεια και την Ιστορική Μνήμη. Ξέρω όλα γύρω μας φαίνονται μαύρα. Αλλά ακόμα και το πιο βαθύ σκοτάδι διαλύεται στη φλόγα ενός μικρού κεριού. Να εκεί! Βλέπω κάποιον που ετοιμάζεται να ανάψει κεράκι.
